Hallo luitjes!

Tsja, waar ik ben gestopt de vorig keer kan ik met niet meer herinneren. Maar feit is dat er nogal wat weken voorbij zijn gegaan en ik niets, op een aantal personen na, van me heb laten horen. Dus bij deze dan maar weer, en ik zal het kort houden deze keer.

Mijn vader is zo'n vier weken geleden gekomen en vorige week weg gegaan. Wat hebben we allemaal gedaan? We zijn een aantal keren op safari geweest, zo vaak dat ik voorlopig niet meer naar de dierentuin hoef in ieder geval. Verder hebben we toeristisch gedaan in de Blyde River Canyon, daar waren we inderdaad al een keer geweest. Maar deze keer hadden we wel uitzicht bij het God's Window, alhoewel de naam nog steeds wel heel erg pretentieus is.

We zijn naar het buitenland geweest, stempels gehaald in ons paspoort, Swaziland dus. De omgeving daar was echt heel erg mooi. We zaten midden in een park dat zelf dan weer midden in de bergen lag. Hier hebben we gewandeld tussen de beesten, onder andere de zeldzame bergzebra en verschillende antilopen.

Daarna hebben we een weekend doorgebracht in St. Lucia, dat is een park met veel water. Hier gingen we uiteraard in een bootje varen en snorkelen. We hebben krokodillen gezien en gegeten! Alhoewel ik de struisvogel lekkerder vond was de krokodil ook smakelijk, leuk detail is dat we uitzicht hadden op levende krokodillen terwijl we aan het dineren waren. Proost!

Hierna hebben we wat tijd doorgebracht in Durban, bij kennissen van mijn ouders die daar wonen. Zij hebben ook te maken met verschillende projecten in en rond Durban dus op de woensdag zijn we meegeweest naar twee verschillende townsips, wat op zich weer heel wat anders is dan alle toeristendingen die we hebben gedaan.

Na Durban, en het strand, verbleven we in Pietermaritzburg. Hier hebben we eigenlijk niet zoveel gedaan omdat ik en Jochem allebei niet helemaal in orde. Het laatste diner voordat mijn vader wegging hebben we zelfs over moeten slaan. We waren bang  voor malaria maar gel;ukkig was het een gewoon griepje.

Na al deze avonturen bracht ik mn vader naar het vliegveld en kon hij weer naar Nederland vliegen. Een hoop ervaringen rijker in ieder geval, maar niet zoveel als ikm haha. Ik was wel een klein beetje jaloers dat hij naar Nederland ging en ik niet. Ik begin alles wel te missen, vier maanden lang zijn we nu weg en we hebben nog een kleine maand te gaan. Maar voorlopig vermaken we ons nog prima.

Want nadat mn vader weg was reden we met zn tweeen door naar East London. Hier hebben we heel decadent in een hotel overnacht en roomservice besteld! :) Moet je toch een keer in je leven gedaan hebben, en dat had ik dus niet nee.

Hierna reden we nogmaals door naar Graaff-Reinet midden in de Karoo vlakte. Hier bezochten we de Valley of Desolation. En uiteindelijk belandden we in Kaapstad. Waar we nu sinds donderdag rondhangen. Onze klasgenoten zijn ondertussen ook gearriveerd dus dat is erg gezellig.

dat was het wel weer voor deze keer,

heel veel iefs vanuit hier en ik hoop jullie snel weer te zien

Matthijs

Beste allemaal,

Lang, lang geleden, leefde er een jongen in Zuid-Afrika. Dit was niet zijn thuisland, hij was er op een uitwisselingsprogramma. Zijn thuisland was zo ver weg dat bellen te duur was en schrijven te lang duurde. Daarom verstuurde hij eens in de zoveel tijd lange mailtjes naar het thuisfront om toch nog een beetje in contact te blijven met zijn vrienden en familie. Deze jongen had één slechte eigenschap, hij was een beetje lui...en daarom, dames en heren, is het nu, na lang wachten eindelijk weer zover. Een verhaaltje voor het slapengaan uit Zuid-Afrika!

(applaus, gejuich)

Na alle avonturen met olifanten, giraffen en apen moest de jongen even een weekje uitrusten. Maar zijn rust werd op donderdag alweer wreed verstoord door zijn Engelse lerares. Zij nam de jongen en zijn reisgenoot mee naar een hele grote auto en reed ze naar de grote boze stad Johannesburg. Hier werden zij in de tuin neergezet met een biertje in de hand en het zonnetje op hun bolletje. Wat nu? Dachten ze, na gegeten te hebben in een galerie annex restaurant annex bar annex ontmoetingsplaats gingen ze de volgende dag naar een oud stadje genaamd Gold Reef City. Hier daalden ze af in een mijn, werden ze misselijk in een achtbaan en nat in een andere attractie. Toen het begon te regenen kreeg onze held het opeens wel erg koud en gingen ze maar weer terug naar huis. Die avond werden ze in een andere auto neergezet en meegenomen door een tweetal jongens en een eental meisje. Ze gingen stappen in Johannesburg! Joepie wat een feest. De club waar ze binnengingen was erg groot en leeg, maar dat duurde niet lang. Toen de plaatselijke raggea/ska/rock/pop band begon te spelen ging de hele tent uit zijn dak. Om bij te komen van een erg leuk concert werd er daarna nog een bakkie koffie gedronken een paar straten verderop. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Ok, eigenlijk vind ik het nou wel weer leuk geweest om melige verhaaltjes te vertellen. Voor mensen die nog niet zijn afgeschrikt of erger zal ik mijn verhaal vervolgen, maar dan in een algemeen aanvaardde stijl.

Die zaterdag zouden we worden ingewijd in hét ghetto/township van Zuid-Afrika: Soweto. Hier wonen tussen de 3,5 en 5 miljoen mensen onder wisselende omstandigheden. Van hout, golfplaat en wat maar voor handen was hebben sommige mensen huizen gemaakt, een groep van deze huizen bij elkaar heet een Squatta Camp. Dit is het armste wat je kan vinden in dit land, de omstandigheden zijn echt onder de normale levensstandaard. Maar veel mensen in dit land kunnen gewoon niet anders. Maar zelfs in het township vind je ook kasten van huizen, bijvoorbeeld die van nobelprijswinnaar Desmond Tutu, hoge muren, beveiligingskamers en een enorme villa is wat deze man bezit. Hij woont in de enige straat ter wereld die twee nobelprijswinnaars huisvest. Een huis van Mandela valt ook te bewonderen in deze straat, alleen is deze aanzienlijk kleiner en woont Nelson er praktisch niet meer in. Naast alle toeristische spots bezochten we ook een aantal mensen thuis. Dan zie je echt in wat voor omstandigheden sommige mensen leven in dit land. Wat ook opvalt, door het hele land trouwens, zijn de vele kraampjes, standjes en verkopers langs de weg die van alles en nog wat proberen te verkopen. Zo proberen ze nog een klein inkomen bij elkaar te rapen. De een lukt het beter dan de ander en dit is aan de maat van de stand te zien. Maar het is hier het hele jaar door markt.

De engelse lerares waarbij we dat weekend logeerden kon de nederlandse wereldomroep tv-zender ontvangen. Dat was dus dolle pret. Als je zolang geen nederlandse tv hebt gezien wordt zelfs Tik-Tak een verademing om naar te kijken...kun je nagaan. Ook vernamen wij hierdoor het tragische nieuws van de dood van Juliana. Voor degenen die zich er echt voor interesseerden: gecondoleerd.

Zondag togen wij met goede moet naar een gehucht genaamd Krugersdorp. Even buiten dit dorpje ligt het krugersdorp game reserve. Op zondagochtend worden in dat park de leeuwen gevoerd. Dan sta je met een hele groep autos in een kring om een koeienlijk heen en komen de leeuwen opeens van overal en nergens aangerend, zo langs je auto heen, op ‘jacht’ naar het vlees. Het gezicht, geluid en stank van die etende leeuwen is een hele belevenis op zich. Maar het zou nog beter worden, na ongeveer een half uur waren de meeste leeuwen uitgegeten en zagen we opeens een stuk of zeven leeuwenjonkies op het vlees af rennen. Het is dat ik een jongen ben maar anders had ik heel hard uitgeroepen: “Aaah, wat schattig!” Erg leuk dus, de rest van het park was ook wel aardig, met het krugerpark erbij hebben we de Big Five nu bijna allemaal gezien, op de luipaard na. Maar die gaan we zeker nog wel een keer tegenkomen. Na het park gingen we naar de Cradle of Humankind, dit klinkt heel pretentieus maasr het stelde allemaal weinig voor. We kregen een rondleiding door erg standaard grotten door een gids die hoogst waarschijnlijk dronken was. Het enige dat interessant aan de plaats is, is dat op deze plek, in deze grotten, nog steeds menselijke botten worden gevonden die vermoedelijk een paar miljoen jaar oud zijn. Maar het hoogtepunt van het weekend zou die avond vormen. We gingen naar het concert van de Counting Crows in The Dome in Johannesburg! We werden opgehaald door een stel vrienden en vertrokken richting concerthal. In deze hal kunnen zo’n dertigduizend mensen naar een concert kijken. Vrij groot dus. Gelukkig stonden we niet helemaal achteraan dus we hadden nog wel een aardig zicht ook. Na het voorprogramma, een Zuid-Afrikaanse band genaamd Just Jinger, begon Adam Duritz. Zo’n twee uur later hield hij weer op, en ik moet zeggen, ik was onder de indruk, naast alle bekende hits speelden ze ook de wat minder bekenden, liedjes in een andere setting en kregen we zelfs een (twijfelachtige) anti-Bush en hoera wat is Zuid-Afrika toch een prachtig land speech. Toppertje dus. De dag daarna hadden we om de een of andere duistere reden ook nog vrij, die benutten we dan ook maar om heerlijk te slapen.

Dit was het drukste weekend in mijn hele bestaan geloof ik, geloof me, ik heb het nog kort gehouden. Het volgende weekend zou ook erg leuk worden. Allereerst heb ik voor het eerst van mijn leven een bezoek gebracht aan een casino. Opeens kan ik me voorstellen wat het is om gokverslaafd te zijn. De Feyenoord coach nam ons mee naar MonteCasino in Jo’burg. We gingen blackjacken, R100 ingezet, na een tijdje was dit bedrag verdubbeld, maar ik stopte niet, nee, ik dacht nog wel even meer te kunnen winnen, na nog een tijdje was alles dus weg...

Op zaterdag hebben we de toekomstige spelers van Feyenoord zien voetballen. Er zat zeker talent tussen moet ik zeggen. De ‘nummer 10’ is zelfs al aanvoerder van de nationale selectie onder-14. De spits scoorde 9 goals, het team won met 16-1. Die uitslag deed me opeens denken aan mijn tijd in de F-pupillen, maar goed, dat is weer een heel ander verhaal.

Eenmaal terug in Pretoria werden we opgehaald door Karabo, kennen jullie hem nog? We gingen schaatsen. Schaatsen? Schaatsen ja. Dat kan ook in Afrika. Sterker nog, ik denk dat dit de eerste keer was dat ik ging schaatsen in drie jaar. Natuurlijk was het geen natuurijs, maar alles is beter dan niets. Na twee wankele slagen pikte ik mijn oude schaatsritme zo weer op alsof er geen drie jaren voorbij waren gegaan.

Terwijl ik dit schrijf zijn de twee weken vakantie die we hadden alweer bijna voorbij. Wat we vooral hebben gedaan in de tussentijd is, naar school gegaan, ik heb gevoetbald, tv-gekeken, gechilled met vrienden en vriendinnen, in het weekend een feestje gebouwd in Atteridgeville, de launch van ons radiostation meegemaakt, een paar toetsen gemaakt zowaar, een stuk of vijf nederlanders ontmoet die hier stagelopen in het ziekenhuis, naar de bioscoop geweest, gebraaid, werd mijn telefoon die net twee weken oud was (volgens mij rust er een vloek op de combinatie Nokia 8210 en ik) gestolen, en eeh, dat was het wel geloof ik. Niet bijster interessant in ieder geval.

Totdat de vakantie eenmaal begonnen was. Een van mijn leraren had geregeld dat ik een paar dagen mee kon lopen bij de SABC (South African Broadcasting Corporation). Dat leek mij erg leuk en leerzaam, maar dit bleek toch wel tegen te vallen. Toen ik daar aankwam was het net alsof ze totaal niet op mij hadden gerekend, ik kon in ieder geval zelf geen item doen, alleen maar meelopen. Dit heb ik dan ook twee dagen gedaan. Hierbij heb ik de minister van gezondheidszorg en Pieter Mulder, leider van de Afrikaner partij VF plus, ontmoet. Maar dat was dan ook het enige interessante. De items zelf stelden zeer weinig voor. Het leuke alleen is dat je het ’s avonds op tv vier keer terug kunt zien. In het engels, afrikaans, sotho, zulu en weet ik veel wat voor taal nog meer. Maar verder viel er weinig te beleven en ben ik een dag eerder dan gepland richting Karabo vertrokken om het paasweekeinde bij hem door te brengen. Ik ben wonder boven wonder zelfs twee keer naar de kerk geweest dat weekend! En ik was wonder boven wonder de enige blanke daar. De eerste keer was op goede vrijdagavond. Gelukkig kon Karabo voor me vertalen en had ik nog een klein beetje door waar het over ging. Op zondag stond me een verrassing te wachten. Het is in die kerk het gebruik dat alle bezoekers en nieuwkomers zich voorstellen aan het begin van de dienst. Hier zat ik nou dus niet bepaald op te wachten. Maar ok, ik moest opstaan en een verhaaltje over mezelf aan de kerkleden vertellen. Ik was in ieder geval erg welkom maar ik voelde me opeens wel heel erg wit. De kerkdienst op paaszondag duurde ook nog eens drie uur lang. En dat terwijl je op een houten bank zit die eigenlijk niet gemaakt is voor mensen van mijn lengte. Maar ik ben wel weer een ervaring rijker.

De rest van het paasweekend hebben we gepoold, films gekeken, uitgerust, met nieuwe vrienden gesocialised, bier gedronken, naar een ander township genaamd Soshanguve, dat vier keer groter dan Atteridgville is, geweest want Karabo’s vader woont hier, naar een ander casino geweest, lekker gegeten, kortom, je kent het wel. Het was in ieder geval erg gezellig.

Na het weekend ben ik voor de tweede keer vertrokken naar Hogsback, waar Jochems vader woont, Jochem zelf was al een week eerder gegaan. Sindsdien hebben we vooral in de zon gezeten, aan het zwembad en aan het strand, en gewacht tot de auto eindelijk klaar zou zijn. Het was de bedoeling om gisteren terug te rijden maar we kunnen nu pas maandag eindelijk terug in onze auto. Maar het is wel een hele mooie oude BMW.

Tot slot wil ik nog even mededelen dat volgende week waarschijnlijk mijn laatste collegeweek aller tijden wordt! Want volgende week zaterdag komt mijn vader aan en gaat onze grote Trek beginnen. Verder hoef ik na de vakantie alleen nog maar stage te lopen en af te studeren dus als ik niet meer door ga studeren hoef ik nooit meer in de schoolbanken te zitten! Is dat even goed nieuws! En voor iedereen in Zwolle die nog zo goed als een heel blok moet volgen...veel succes jongens, ik ga op vakantie!

Omdat dit waarschijnlijk mijn laastste mail wordt voordat we op vakantie gaan en ik niet weet hoe het met het internet zal zijn tijdens deze reis is dit voorlopig mijn laatste mail. Ik zal proberen om af en toe eens wat van me te laten horen. En laat dit jullie asjeblief niet weerhouden om niets vanuit nederland hierheen te sturen, ik vind het altijd erg leuk om dingen te lezen van jullie. Ook al gaat je mail eigenlijk nergens over (he martine . Dan lijkt het in ieder geval alsof ik nog een paar vrienden heb.

De hartelijke groeten,

Heel veel liefs,

Dikke kus

Matthijs

PS De ANC heeft de verkiezingen van drie dagen geleden ruimschoots gewonnen. Ze hebben nu zelfs een tweederde meerderheid zodat ze alleen in de regering kunnen en  zelfs op eigen houtje de grondwet kunnen gaan wijzigen. Hoe bedoel je democratie?

Hallo allemaal!

(kleine waarschuwing, de mails worden steeds langer, veel leesplezier!)

En toen was het opeens vier weken later. En wij zijn een rugbywedstrijd, een straatfeest, een film, beroving, een Hogsback, een trip naar East-London, naar het Krugerpark en Blyde River Canyon verder…genoeg gebeurd dus hier. Waar zal ik eens beginnen.

Op een Zaterdag vier weken geleden besloten we om een rugbywedstrijd te bezoeken. Rugby is namelijk dé sport in dit land. In Nederland krijg je de kans niet om in een stadion 40.000 mensen te zien schreeuwen voor een stelletje lompe boeren die elkaar de hersens in beuken, trekken en schoppen. Want rugby is een lompe sport zeg. Maar ik moet toegeven, enige actie en spanning zit er wel in. Helaas verloor ook dit thuisteam zijn wedstrijd dus een erg opgewekte stemming was alleen te bespeuren bij de Sharks-supporters, die overigens gewoon verspreid tussen de supporters van de Bulls, ‘ons’ team, zaten. En ondanks dat de meerderheid van de supporters brede blanke mannen waren (de enige zwarten die er waren, waren aan het werk), is er geen enkele vechtpartij voorgekomen.

Na de wedstrijd reden we meteen door naar Johannesburg, en de chauffeur was…dezelfde Feyenoorder als de week daarvoor. Jaja, ook foute Rotterdammers blijken aardig te kunnen zijn. Hij had ons uitgenodigd om in Jo’burg wat te gaan eten, een barretje te bezoeken en de dag daarna zijn talententeam te ontmoeten. En zo geschiedde. Na heerlijk eten in een Grieks restaurant, complete met buikdanseres, en een aantal drankjes in het rijke gedeelte van Jo’burg, besloten we het toch niet heel laat te maken. Uit met een 40-jarige man is leuk, maar tot op zekere hoogte natuurlijk. De volgende dag eerst naar een Afrikaanse ‘Kunst’-markt geweest en die middag kwamen de 16 spelers op bezoek. Nog even een balletje getrapt met wie weet toekomstige beroemdheden. Uiteraard kregen ze een Feyenoord video voorgeschoteld over de tijd dat ze nog wel eens succesvol waren, door het winnen van de UEFA-cup bijvoorbeeld.

De hele week daarna gebeurde er eigenlijk weinig. Tot die bewuste vrijdag. Eigenlijk zouden we die avond richting nachtclub vertrekken met onze klenine vriend uit Atteridgeville. Maar uiteraard belde hij op het laatste moment af om te vertellen dat het verplaatst zou worden naar de dag erna. Wij zaten toen ondertussen met cameras en al in een restaurantje. We hadden net een bezoek gebracht aan het Paul Kruger huis. Wist u dat deze man aan de Maliebaan in Utrecht heeft gewoond? En hij in Kampen (Jochems woonplaats) is geweest. Hij onderhield zelfs een hechte relatie met onze toenmalige vorstin wiens naam mij even ontschoten is.

Maar goed, wij zaten in het restaurant met niets te doen. Aangezien de bioscoop maar een minuutje of 3, 4 lopen is vanaf die plek besloten we maar weer eens een filmpje te bezoeken. Zelfs nog goedkoper dan de vorige keer. Voor 10 rand pp (1,2 euro) hebben we genoten van de nog steeds aanwezige vechtkunsten van Jacky Chan in ‘The Medallion”. Na de film nog even rondgehangen in de arcadehal en rond een uurtje of half tien liepen we terug naar huis. Tussen de bios en het volgende winkelcentrum ligt een stukje grond dat overdag gebruikt wordt als parkeerterrein. ‘s Nachts word het gebruikt voor geheel andere dingen. Want op het moment dat wij er langs liepen hoorde ik opeens Jochem schreeuwen en wegrennen. Een jongen had zijn cameratas gegrepen en rende weg. Gelukkig voor Jochem lukte het hem om de boef (de jongen was een boef) bij zijn shirt te pakken. De cameratas viel op de grond zodat Jochem hem kon pakken en we probeerden weg te rennen. Probeerden omdat in alle consternatie ik ondertussen ook richting crimescene was gelopen, ik per ongeluk mijn boodschappentas had laten vallen, ik een paar stappen terug deed om hem weer op te pakken, en de drie jongens (zwart overigens) de kans gaf om bji mij te komen. Met van achteren neer te schoppen zodat ik op de grond viel. Door het gooien van een fles afwasmiddel (echt waar) richting hem kon ik opstaan en wegrennen. Thuis aangekomen bleek mijn telefoon kapot te zijn, Jochems camera gebroken en ik had een paar schaafwonden. Maar gelukkig is het allemaal toch goed afgelopen. Weer een leermoment verder en nou ja, dit is nu eenmaal de andere kant van Zuid-Afrika. Alles is weer goed met ons, en jullie hoeven je allemaal niet onnodig ongerust te maken. Dit soort dingen komen nu eenmaal wel vaker voor in dit land…maar leuk is anders.

De volgende dag was in ieder geval een stuk leuker. Nu zouden we dan toch echt uitgaan. Een nightclub werd het niet, een verjaardagsfeestje wel. En niet zomaar een verjaardagsfeestje. In een middle-class zwarte wijk van Pretoria woonde een vriend van Karabo. Hier hebben we gegeten. Pap, het Afrikaanse antwoord op de nederlandse aardappel. Maismeel in kokend water en flink roeren en klaar is kees. Plakkerig vast en voedzaam. En toen richting feestje gelopen. In de tuin van het huis stond een grote partytent, maar buiten op straat was het misschien nog wel drukker. Auto’s met harde muziek. Mensen dronken bier op straat en dansten op straat. En het mooiste van allemaal binnen was gratis (!) eten te halen. En lekker ook. Het schijnt hier zo te zijn dat elke week er zo’n feest plaats vind. Niemand weet wie er jarig is maar toch weet iedereen waar het feest wordt gehouden. Echt heel apart.

We maken een sprong naar het volgende weekend. Mijn schoolwerk is nog steeds niet bepaald om over naar huis te schrijven dus dat doe ik dan ook maar niet. Dat weekend zijn we op bezoek geweest in de Eastern-Cape, Hogsback welteverstaan. Hier woont namelijk de vader van Jochem. Met een nachtbus zijn we richting King-Williamstown gereden. 14 uur in de bus zitten is nog steeds geen pretje en weinig slaap ook niet. Het was nogal slecht weer die dag. We zouden eigenlijk meteen door gaan naar het strand maar dat zat er dus niet bepaald in. Op naar Hogsback dus. Jochems vader heeft echt een soort van landgoed. Twee aparte huisjes, een groot stuk land, een schuur en zelfs onderkomen voor de twee man personeel. Schoonmaakster en tuin/klusjesman. De omgeving is erg mooi. Het schijnt zelfs zo te zijn dat Tolkien hier werd geinspireerd tot het schrijven van de Hobbit. En dat kan wel kloppen ook. De volgende dag beklommen we een berg die zo ongeveer naast het huis lag. Ondanks dat het landschap meer op Schotland leek met al die mist en regen was het nog steeds erg indrukwekkend. De volgende dag kwamen de oom en tante van Jochem ook nog richting Hogsback. Het werd een grote familiereunie. Het hele weekend vrij rustig aan gedaan. Zondag was het zowaar even mooi weer dus hebben we gezwommen. Nog apen gespot die bij het zwembad in de buurt aan het apekooien waren J. Maandag richtign waterval gelopen, Dinsdag een rondrit in de omgevind gemaakt en Woensdag brachten we door in East-London. Een kustplaats die me op de een of andere manier deed denken aan Noordwijk. Het was nog steeds te koud om te zwemmen. Die avond weer de bus terug genomen om de volgende dag weer vroeg naar school te moeten…

Maar het verblijf in Pretoria was wederom niet van lange duur. Vrijdag namelijk stapten we weer in de bus voor een trip richting het Krugerpark. Het was georganiseerd door The International Student Organisation. Met een bus vol mensen uit China, Botswana, Reunion Island, Libie, Finland, Malawi en nog veel meer vertrokken we naar het grootste Wildpark van Afrika. Het beslaat een oppervlakte van bijna de helft van Nederland! De busreis was lang en bij aankomst was het al avond. We sliepen in een kamp in tenten. De volgende dag vertrokken we ‘s ochtends richting park. Na nogal wat vertraging (de organisatie was weer eens erg Afrikaans) kwamen we aan. Zelfs nog voor de poort spotten we al nijlpaarden in de rivier.De rest van de dieren die we hebben gezien waren gazelles, bavianen, zwijnen, arends, giraffes en olifanten. Vrij veel nog, maar ja, we willen zeker nog een keertje terug. ‘s Avonds was het groot feest. Na een braai kochten we ‘wat’ alcohol en feesten we door tot in de diepe uurtjes van de nacht. Hierdoor was iedereen de volgende dag enigszins stiller dan normaal. Vanwege het slechte weer gingen we niet naar de Mac Mac Pools zoals gepland. Maar bezochten we een waterval, Pilgrims Rest (een oud goudzoekersstadje) en een stukje Blyde River Canyon. Na opnieuw een braai reden we terug naar huis.

En toen was het vandaag. Na de bus te hebben gemist zit ik nu te wachten totdat het tijd is om te gaan trainen. Voor degenen die deze mail helemaal hebben gelezen. Bedankt voor jullie interesse! Het weer klaart enigszins op hier gelukkig.

De groeten uit het zuiden,

Matthijs

Dumela! (Sotho voor hallo)

Hoe gaan dit? Met mij baie goed, dankie! (Mijn Afrikaans komt er ook wel).
Het spijt me dat ik niet op al jullie mailtjes kan reageren, maar het
internet hier¡­gelukkig hebben we een internetcafe in de buurt gevonden dat
snel ¨¦n betaalbaar is. Het enige nadeel is dat er bijna alleen maar
chinezen komen, maar daar valt nog wel mee te leven zeg maar.

Hier gaat alles prima, er is, voor de verandering, weer eens van alles
gebeurd sinds mijn laatste email. Maar laat ik beginnen bij het minst
spannende van allemaal: mijn schoolleven. Bijvoorbeeld deze week:

Ik ben potverdorie elke dag om kwart over zeven opgestaan om de bus van
acht uur te kunnen halen om op tijd in de les te kunnen komen. Elke dag! Ja,
doordeweeks verlang ik nog wel eens terug naar mijn luizenleventje in
Zwollywood. Na de lessen vertrek ik 's middags rond een uur of vier
richting voetbalveld. We hebben hier vier keer per week training, dus als ik
weer terug ben heb ik een conditie als een paard, en de techniek van een
afrikaan. Helaas zal daar weer een zomervakantie op volgen met weinig tot
geen lichamelijke beweging, een aantal alcoholische versnaperingen en dagen
aan het strand dus dan zal al mijn moeite weer teniet worden gedaan. De
coach zei van de week: "Matthijs, you're a good player, but you're
lazy! I'm not lazy! I'm just tired" Want wat was die training zwaar
zeg. Als het goed is gaan we binnenkort wedstrijden spelen, maar aangezien
ik maar een maand of drie mee kan doen mag ik alleen vriendschappelijke
potjes meeballen.  Met een beetje geluk haal ik daarna de bus van zes uur,
met een beetje pech ben ik zomaar een uur later thuis.

En dan de doordeweekse avonden. Ik zou graag willen vertellen dat we
ondertussen het hele nachtleven van Pretoria al uit ons hoofd kennen. Helaas
is dat (nog) niet het geval. Doordeweeks doet niemand wat. Ten eerste, denk
ik, omdat we elke dag zo vroeg op moeten, ten tweede omdat iedereen graag
huiswerk wil maken (nou vraag ik je) en ten derde, eeeh, dat was het wel
volgende mij. Dus voor mij helaas geen legendarische stapavonden meer op
dinsdag of donderdag¡­het komt vaak neer op tv-kijken, muziek luisteren,
schrijven in mn dagboek (jaja, hij wordt gebruikt mensen!) en een beetje
ouwehoeren.

In het weekend daarentegen is het feest. Althans, dat schijnt zo te zijn.
Het grootste probleem voor ons is vervoer. Zonder auto ben je nergens, want
je wilt niet 's avonds om een uur of drie door onze wijk heen lopen. Dat is
vragen om beroofd te worden. Verder is de taxi eigenlijk te duur, en de
bussen rijden 's nachts niet. Dus zijn we afhankelijk van andere mensen die
ons mee willen nemen. Twee keer nu hadden we wat afgesproken, en twee keer ging het om verschillende redenen niet door. Maar, er gloort hoop aan de horizon! Vanavond gaan we eindelijk naar een nightclub, ik ben benieuwd.

De weekeindes dus. Afgelopen vrijdagmiddag zijn we naar de film geweest.
Kill Bill draait hier net in de bios. Een kaartje kostte 23 rand, dat is
zo' n 2,5 - 3 euro. Bij sommige bioscopen kost een kaartje zelfs maar 15
rand. Tel uit je winst. Daarna zijn we wat gaan drinken met een paar
klasgenoten in een bar genaamd 'extreme cocktails' bij ons in de buurt.

Vorige week zaterdag hebben we een voetbalwedstrijd van de plaatselijke
trots 'Supersport' bezocht. Ze stonden vijfde in de premier league hier.
De tegenstander was Golden Arrows, niet meer dan een matige middenmoter. In een stadion waar 52000 mensen in kunnen, waren misschien een paar honderd mensen op komen dagen. De sfeer zat er dus goed in¡­het enige wat geluid maakte was de plaatselijke hoempapa-band die de hele wedstrijd lang dezelfde sort irritante muziek speelde. Na twee minuten stond Supersport achter. Tijdens de wedstrijd hadden we mensen tussen het publiek gespot met een Feyenoord tenue. De eerste gedachte die bij ons opkwam was: 'Hey
Nederlanders!' In onze wanhopige zoektocht naar landgenoten of zelfs
mede-europeanen zijn we in de rust maar naar ze toe gegaan, ook al waren het Feyenoorders. Wat blijkt, Feyenoord heeft een samenwerkingsverband met de jeugdopleiding van supersport. Mark Wotte en consorten hopen hier de nieuwe Pienaar te vinden. (Supersport heeft Pienaar ooit afgetest) Maar aan het niveau van het eerste elftal te zien geef ik ze weinig hoop. Zoals de
feyenoordcoach heel treffend zei: 'De hoofdklasse amateurs in Nederland
kunnen dit nog beter!' En hij had nog gelijk ook. Maar ja, een
topvoetballer bij Supersport verdiend 200.000 rand per jaar, dat is zo'n
25000 euro. Een gemiddelde voetballer verdiend misschien de helft. Volgens
mij is dat nog niet eens minimum loon in Nederland.­
Maar het was zeker leuk om een keer hier een wedstrijdje mee te pikken, en
dat voor maar 2 euro toegang.

Die zondag daarop waren we uitgenodigd door Karabo. Karabo woont in
Atteridgeville, dat is een van de grootste townships van Pretoria. Met een
minibusje/taxi zijn we vanuit het centrum naar Atteridgeville gereden. Met
elf man in een volkswagenbusje en dan keiharde muziek op. Heeft ook wel wat. Maar ja, voor 5 rand kan je ook niet te veel verwachten natuurlijk. Eenmaal het township ingereden vallen een heleboel dingen op. Alle huizen hier zijn anders. Baksteen, beton, pleister, allemaal lijken ze volledig willekeurig gebouwd door mensen hier. Ook zie je huizen in alle kleuren van de regenboog. Verder zijn ze bezig een enorm voetbalstadion te bouwen, hebben ze een ziekenhuis, een politiebureau en supermarkten etc. Toen we bij het huis van Karabo aangekomen waren. Twee afzonderlijke bungalowachtige bouwsels waarin 7 of 8 mensen wonen. Van buiten zag het er nogal sjofel uit, maar als je binnen komt val je van de ene verbazing in de andere: dvd-speler, grote tv's, ruime badkamer, mooie slaapkamers. Karabo woont in het 'rijkere' gedeelte van Atteridgeville. Als je op het schuurtje klimt
achter zijn huis zie je de ander kant van de vallei. Daar wonen de echte
armen. Hout, golfplaat, zelfs karton is er gebruikt om ook maar iets in
elkaar te zetten wat op een huis lijkt.

Nadat we een Afrikaanse lunch hadden gegeten (gemaakt door de oma van
Karabo, 73, haar man is zelfs 86 jaar oud) gingen we wat biertjes halen.
Onderweg naar de ' Liquor Store' wilden Jochem en ik wat foto's maken. Toen de mensen eenmaal doorhadden dat we een camera hadden wilde opeens iedereen op de foto. Echt lachen. Zo kom ik thuis met foto's van compleet onbekende mensen. Je merkt ook totaal niets van de hoge criminaliteit daar. Ook al is dat wel degelijk aanwezig, vertelde Karabo, zlefs de meest krakkemikkige huizen hebben een hek om hun terrein geplaatst. De rest van de middag hebben we een beetje voor het huis gezeten. Gepraat met vrienden en vriendinnen van Karabo over van alles en nog wat. Religie, traditionele genezers, Holland, verkiezingen, alles kwam voorbij. Net als de tijd voorbij vloog. We werden naar huis gebracht door een andere vriend van Karabo. Met zijn zevenen zaten we in een oude, kleine BMW. Dit was zeker een van de beste dagen die we tot nu toe hebben meegemaakt.

Die maandag daarop ging dus de wekker om een uurtje of 7 weer...gaap...
Dat was het weer voor deze keer! Hopelijk hebben jullie het volgehouden
tot het eind...

heel veel liefs,

Matthijs